اکتشاف اولیه (اوایل قرن بیستم تا جنگ جهانی دوم)
نمونه اولیه هواپیماهای بدون سرنشین را می توان به جنگ جهانی اول ردیابی کرد. در سال 1916، مخترع آمریکایی المر اسپری اولین وسیله هوایی بدون سرنشین رادیویی{2}}را برای آموزش هدف توسعه داد. موشک کروز V-1 آلمان که در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد، نمونه اولیه فناوری هواپیماهای بدون سرنشین در نظر گرفته می شود. اگرچه اصولاً یک سلاح بود، اما اصول تکنولوژیکی آن پایه و اساس توسعه بعدی هواپیماهای بدون سرنشین را گذاشت.
توسعه نظامی در طول جنگ سرد (1950-1980)
در طول جنگ سرد، فناوری هواپیماهای بدون سرنشین به طور گسترده برای شناسایی نظامی مورد استفاده قرار گرفت. در دهه 1950، ایالات متحده پهپاد هدف Firebee را توسعه داد که بعداً به یک پهپاد شناسایی تبدیل شد و هزاران ماموریت را در طول جنگ ویتنام انجام داد. اسرائیل در نبرد هوایی دره بقاع در سال 1982 با موفقیت از هواپیماهای بدون سرنشین برای فریب پدافند هوایی سوریه استفاده کرد و ارزش تاکتیکی پهپادها را به نمایش گذاشت.
پیشرفت های تکنولوژیکی و کاربردهای متنوع (دهه 1990-2010)
در دهه 1990، استفاده گسترده از فناوری GPS، پهپادها را قادر ساخت تا قابلیت های ناوبری دقیقی به دست آورند. در سال 1995، پهپاد Predator ایالات متحده اولین پهپاد مجهز به موشک بود و پیشگام قابلیت «تجسس و حمله» بود. تقریباً در همان زمان، توسعه هواپیماهای بدون سرنشین غیرنظامی آغاز شد. تأسیس DJI در سال 2006 به پذیرش گسترده پهپادهای مصرفی دامن زد. پس از سال 2010، پیشرفت در فناوری حسگر، باتری و کنترل پرواز منجر به رشد انفجاری در کاربردهای پهپادها در کشاورزی، تدارکات، فیلم و تلویزیون شد.
هوش و جهانی شدن (دهه 2020 تا کنون)
در سالهای اخیر، هوش مصنوعی و فناوریهای 5G باعث توسعه خودکار پهپادها شده است. به عنوان مثال، پهپادهای لجستیکی پرایم ایر آمازون اکنون دارای برخاست و فرود مستقل و همچنین اجتناب از موانع هستند. چین جایگاه پیشرو در بخش هواپیماهای بدون سرنشین دارد و DJI بیش از 70 درصد از بازار جهانی پهپادهای مصرفی را در اختیار دارد. در عین حال، کشورها در حال تقویت مقررات هواپیماهای بدون سرنشین مانند قوانین شناسایی از راه دور FAA ایالات متحده و مقررات موقت چین در مورد مدیریت پرواز هواپیماهای بدون سرنشین هستند تا به نگرانی های ایمنی و حفظ حریم خصوصی حریم هوایی رسیدگی کنند.
